Skip to content
Ιουνίου 16, 2012 / Το κόκκινο πανί

Δεν βλέπουν, δεν ακούν, μόνο τσιρίζουν

Η ώρα της πολιτικής

Πέρασαν ήδη αρκετές εβδομάδες από τις κρίσιμες εκλογές της 6ης Μαΐου, κι ενώ ετοιμαζόμαστε για τις ακόμα κρισιμότερες εκλογές της 17ης Ιουνίου, μπορούμε να κάνουμε κάποιες σκέψεις για το εκλογικό αποτέλέσμα και το «μήνυμα της κάλπης».

Ξεκινώντας από τα άλλοτε μεγάλα και κραταιά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, είναι βεβαίως σημαντικό και ευχάριστο ότι ηττήθηκαν και εισέπραξαν μεγαλοπρεπείς «σφαλιάρες» από τους πολίτες. Το πρόβλημα τους όμως είναι τώρα πολύ βαθύτερο: μακριά από την εξουσία και τα μεγαλεία του παρελθόντος, φαίνεται πλέον ξεκάθαρα πόσο απελπιστικά γυμνοί είναι αυτοί οι δύο πρώην βασιλιάδες, δύο παρασιτικοί κομματικοί οργανισμοί χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο, χωρίς επιχειρήματα, με μόνο όπλο τον τρόμο και την προπαγάνδα – που πλέον ούτε κι αυτά πιάνουν. Με δύο «ηγέτες» που φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι είναι δύο γελοίοι πολιτικοί νάνοι, δύο τυχάρπαστοι εξουσιολάγνοι καρεκλοκένταυροι, ακριβώς όπως τους περιέγραφε ο Γιάννης Μηλιός προεκλογικά: «είναι γελοίοι, είναι διάτρητοι, είναι ξεφτιλισμένοι»! Άποψη μας είναι ότι υπέστησαν στρατηγική ήττα στις 6 Μαΐου και ελπίδα μας ότι αυτή θα δράσει απελευθερωτικά και για άλλους πολίτες που φοβόντουσταν ν’αφήσουν το μαντρί μην τους φάει ο λύκος (που έλεγε και το είδωλο του «Αντώνη Πατώνει»!)

Οι σπασμωδικές κινήσεις του κυρ-Αντώνη Σαμαρά, που μαζεύει κάθε καρυδιάς φασιστάκι στη ΝΔ, η άβολη επιστροφή της κυρίας Ντόρας – που “κράτησε” την υπόσχεση της να αποσυρθεί αν η ΔΗΣΥ δεν μπεί στη Βουλή… –, η επαναφορά του λόγου της ΕΡΕ, θυμίζουν πολύ τον πανικόβλητο κύριο Κακλαμάνη που προσπαθούσε με τους Ψινάκηδες να ανακόψει την εκλογή του (τραγικού) κυρίου Καμίνη στο Δήμο της Αθήνας. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, το βίντεο με τον κύριο Βενιζέλο εν είδει Αρτέμη Μάτσα να ζητάει από τον Ζίγκμαρ Γκάμπριελ να χλευάσει τον Αλέξη Τσίπρα και να εισπράττει ένα μεγαλοπρεπές αυτογκόλ, τα λέει όλα…

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι προφανώς ο μεγάλος νικητής των εκλογών, γιατί κατάφερε να «ακούσει» την κοινωνία και πρότεινε μια εναλλακτική λύση στη νεοφιλελεύθερη «Μνημονιακή» βαρβαρότητα. Οι ευθύνες του είναι μεγάλες – και ιστορικές – απέναντι στους πολίτες και την ελληνική και ευρωπαϊκή Αριστερά, γιατί πλέον βρίσκεται στο κατώφλι της εξουσίας, και θα πρέπει να καταστρώσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο διακυβέρνησης της χώρας, σε ένα τοπίο σίγουρα όχι φιλικό προς αυτόν. Θα πρέπει επίσης να μην παρασυρθεί από την εκλογική νίκη: ναι μεν οι πολίτες τον ψήφισαν γιατί είχε μια άλλη πρόταση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι έτοιμοι και για τον «σοσιαλιστκό μετασχηματισμό» ή όπως αλλιώς λέγεται… Απλές και ρεαλιστικές κινήσεις που θα απαλύνουν την βαρβαρότητα που βιώνουν οι πολίτες είναι αρκετές για αρχή, κατά την άποψη μας. Να λένε την αλήθεια στους πολίτες, και να ακούν τις σοβαρές και καλοπροαίρετες κριτικές φωνές (όπως του Αναγνώστη Λασκαράτου και του Καίσαρα Εμμανουήλ). Η χθεσινή σύνέντεξη του Αλέξη Τσίπρα στον Στ. Θεοδωράκη δείχνει πάντως ότι έχουν συναίσθηση της κατάστασης και δεν αεροβατούν.

Στενοχωρηθήκαμε ειλικρινά που οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν μπήκαν στη Βουλή, γιατί είναι ένα προοδευτικό κόμμα, με αρχές, σοβαρές θέσεις και κάιριες τοποθετήσεις σε κρίσιμα θέματα, που θα μπορούσε να προσφέρει πολλά σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς. Κι ενώ κατανοούμε την απόφασή τους να μην συμπορευθούν με τη ΔΗΜΑΡ (κι ακόμα περισσότερο με τον ΣΥΡΙΖΑ) στις επόμενες εκλογές και θαυμάζουμε την στάση τους που δεν κάνει εκπτώσεις ά λα Μάνος-Τζήμερος, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα συντριβούν στις επόμενες εκλογές και θα μείνουν πολύ μακριά από τη Βουλή.

Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, αυτό το κόμμα πάντα αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα. Δεν λέμε, ποθητή η πραότητα και η ευγένια, ωραία η ηρεμία και η απαγκιστρωτικότητα, αλλά μήπως κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε και για την πολιτική; Γιατί μπορεί ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ να θέτουν με άκομψο τρόπο πολλά θέματα, αλλά τα θέτουν. Η ΔΗΜΑΡ;

Κι εμείς θέλουμε να μείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη, αλλά δεν θα πρέπει να συζητήσουμε κάποτε για το ποιά Ευρώπη θέλουμε; Πρέπει πάντα να περιμένουμε να εκλεγεί κάπου αλλού ένας κάποιος Ολάντ για να εκμεταλευτούμε την κατάσταση; Δεν θα πρέπει κάποτε να την διαμορφώσουμε – όσο και όπως μπορούμε; Κι εμείς δεν θεωρούμε λύση την εξοδο από το Ευρώ, αλλά η θέση για «πάση θυσία» παραμονή στο Ευρώ είναι απλώς αστεία! Ειδικά μάλιστα όταν το καϋμένο το Ευρώ ξηλώνεται μέρα με τη μέρα σαν το πουλοβεράκι του Ροζ Πάνθηρα – μια εξελιξη την οποία παντελώς αγνοούν τα καθεστωτικά ελληνικά ΜΜΕ και οι «έγκριτοι» αναλυτές, επιπέδου Μανοτζημεραίων – και σε λίγο καιρό ίσως να μην ρωτάμε αν η Ελλάδα θα είναι στο «σκληρό πυρήνα του Ευρώ» αλλά αν θα υπάρχει Ευρώ.

Το μήνυμα πάντως των πολιτών από τις κάλπες, αλλά και πλείστες όσες δημοστοπήσεις, είναι σαφές και ξεκάθαρο: θέλουν να μείνουν στο Ευρώ, αλλά δεν αντέχουν άλλη λιτότητα. Ένα μήνυμα που δεν είναι διόλου αντιφατικό όπως κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν: είναι το ίδιο μήνυμα που φέρει και η εκλογή Ολάντ στη Γαλλία, αλλά και η σκληρή πραγματικότητα των «σοφών» αγορών: αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει ούτε Ελλάδα ούτε Ευρώ. Επίσης, το μήνυμα τον εκλογών μας λέει και το εξής: ότι ήρθε η ώρα της πολιτικής, ότι μερικά χρόνια μετά το «τέλος της ιστορίας» και την περιθωριοποίηση της πολιτικής προς χάρην της «διαχείρησης» (κρύβοντας κάτω από το χαλί ότι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται, απλώς δεν συζητούνται!), η πολιτική επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο. Είναι σαφές ότι πέρασαν οι εποχές που οι πολιτικές ήταν έτοιμες, προκάτ και «απλώς» έπρεπε να καλουπώσουμε τους πολίτες μέσα σ’αυτές· και «πολιτική» απλώς σήμαινε την χρήση των λιμουζινών, άντε και καμιά μίζα. Τώρα, η πολιτική επιστρέφει εκεί που έπρεπε παντα να είναι: να συνθέτει τα μυνήματα και τις απαιτήσεις της κοινωνίας και να τα μετασχηματίζει σε πολιτικά προτάγματα.

Μερικοί βέβαια δεν θέλουν ακόμα να το καταλάβουν· π.χ. ο αποτυχήσας ως υπουργός, αλλά και ως υποψήφιος βουλευτής, κύριος Παπακωνσταντίνου μας είπε (στους Πρωταγωνιστές) ότι «οι πολίτες πρέπει να καταλάβουν ποιές είναι οι πολιτικές που κλπ κλπ». Τα ίδια και χειρότερα ισχυούν βεβαίως για τους μεγαλοδημοσιογρφους και τους άλλους «έγκριτους» αναλυτές (ακόμα και μερικούς στην so-called «κεντροαριστερά»): δεν βλέπουν, δεν ακούν, μόνο τσίρίζουν! Συνεχίζουν στο ίδιο βιολί, στις απειλές, στην τρομοκρατία και την τρομολαγνία, στην καταστροφολογία· καμία κριτική, καμία διάθεση ενημέρωσης, καμία διάθεση συζήτησης.

Είναι σαφές όμως ότι περισσότερες ελπίδες να είναι νικητής των εκλογών θα έχει το κόμμα που θα κάνει πολιτική· κι αυτό, προς το παρόν, μόνο ο Σύριζα το προσπαθεί. Ίδωμεν. Κυριακή κοντή γιορτή.

Advertisements

2 Σχόλια

Σχολιάστε
  1. Δημήτρης Ιωαννίδης / Ιον. 17 2012 11:55 πμ

    Καλημέρα.

    Θα ξεκινήσω απο την σωστή κατά την γνώμη μου πρότασή σας ότι το μήνυμα των εκλογών της 6/5 είναι πράγματι το »θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ, αλλά χωρίς παραπάνω λιτότητα…».
    Κατά την γνώμη μου λοιπόν, είναι πράγματι αντιφατικό……αλλά εξηγείται αφού ένα μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού επί δεκάδες χρόνια, απο 2 πανίσχυρες κομματικές παρατάξεις και μία στείρα »αριστερή» αντιπολίτευση γαλουχήθηκε με πελατειακές σχέσεις, λαικισμούς, θρησκευτικές εμμονές, έλλειψη παιδείας, οργάνωσης και κυρίως έλλειψη εμπιστοσύνης, συμμετοχής και καλλιέργειας ικανοτήτων δημιουργίας και νεωτερικότητας(όταν σχεδόν σε όλη την Ευρώπη τα παραπάνω ήταν τα κεντρικά προτάγματα πολιτικής αλλά κυρίως εφαρμογής…!).

    Τα διεθνή δεδονένα λοιπόν άλλαξαν…..επήλθε διεθνής κρίση(απο το 2008), η οποία έφθασε στην Ευρώπη(κλασσικό κυκλικό φαινόμενο 20-30 χρόνων του καπιταλισμού), πυροδότησε τις ανισορροπίες της(μαζί και την έλλειψη άμυνας του ευρώ απέναντι σε κρίση-αγορές)και έφθασε -πάνοτε με τον τρόπομας-και στην δική μας χώρα το 2009, »σκάζοντας» την παραπάνω φούσκα της επίπλαστης ευημερίας ….
    Σχεδόν όλοι οι ελληνικοί πολιτικοί σχηματισμοί όχι μόνο άργησαν να καταλάβουν τι συμβαίνει(2009-2010), αλλά λόγω δομών, κουλτούρας, και άγνοιας χειροτέρεψαν την κατάσταση(ΝΔ ΠΑΣΟΚ). ΟΙ »αριστεροί» σχηματισμοί στενά δεμένοι σε προτάγματα της δεκαετίας του ‘ 60, έχοντας τα ίδια χαρακτηριστικά, δυσκόλεψαν περισσότερο την κατάσταση….με την αδυναμία να καταλάβουν το μέγεθος και τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για να βγούμε απο αυτή την κρίση…
    Ολοι λοιπόν οι πολιτκοί σχηματισμοί, δεν είπαν την αλήθεια στον ελληνικό λαό και του πρότασσαν τρόπους(ανόητους έως άσχετους), να ξαναγυρίσουν στην προ του 2009 κατάσταση, αντί να προχωρήσουν μπροστά, θέτοντας τα θέματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία-οικονομία επί 50 χρόνια τώρα(να μην αναφερθώ και κουράσω).
    Ευτυχώς, για όλους μας, και για μία ακόμη φορά( αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα που αισθάνομαι σαν πολίτης αυτού του λαού)μετά τις 5 που έχουμε ιστορικά, η Ευρώπη μας έσωσε απο μία πραγματική πτώχευση(κάτι που θα ήταν 100 φορές πιο …αρνητικό για όλους μας και για ένα διάστημα 1-2 χρόνων), αφενός για να κρατήσει το σύστημα του ευρώ τότε, ζωντανό, αφετέρου γιατί είμαστε Ελλάδα(γιατί 230 δις ευρώ που έχουν ψηφίσει 17 κοινοβούλια χωρών να μας δοθούν, είναι πρωτοφανές ιστορικά σαν μέγεθος, παγμόσμια). Παράλληλα, »κούρεψε» το χρέος μας και το μετέφερε(αυτό είναι το πιο σημαντικό ) απο τις »κακές» αγορές στην Ευρωζώνη σαν κράτη.
    Για να προχωρήσει η έξοδος απο αυτήν την καταιγίδα της οικ.κρίσης, προσπάθησε να εφαρμόσει ένα 1ο Μνημόνιο βασισμένο σε απλούς ποσοτικούς στόχους(χωρίς να αναφέρει τίποτα για μείωση μισθών), το οποίο όχι μόνο δεν εφαρμόσθηκε απο ένα φαύλο κόμμα με άσχετους ανθρώπους στα κρίσιμα πόστα( οι υπολογισμοί μου είναι περίπου στο 6-8%), αλλά αντί να τεθεί σε συζήτηση,προσαρμογή,πρόταξη ενός δικού μας προγράμματος απο μία διακομματική επιτροπή(όπως κάνουν όλες οι οργανωμένες σε πολιτική και οικονομική σκέψη χώρες) , λοιδωρήθηκε, »πουλήθηκε»σαν η καταστροφή μας και έγινε πρόταγμα-δίλημμα αποφύγής απο τα ΜΜΕ, όλη την πελατειακο-συνδικαλο-επιχειρηματική τάξη της χώρας , αλλά και απο την Αριστερά του λαικισμού….(είναι δυνατόν; είναι σχιζοφρένεια!). Το όποιο 2ο Μνημόνιο ήταν φυσικό , αφού οι δυνάμεις αδράνειας ακύρωσαν defacto το 1ο χωρίς να έχουν να προτείνουν κάτι, έγινε πια συγκεκριμένο και δυσβάσταχτο…..
    Οι πρωταγωνιστές αυτής της κατάστασης γνωστοι : ο άσχετος/και σε άλλο κόσμο Γ.Παπανδρέου, που βασικά ολοκλήρωσε την θεωρητική πτώχευση της χώρας…., ο λίγος/καταστροφικός/αδύναμος Α.Σαμαράς που πίεσε και κατάφερε τελικά να κάνει εκλογές στοχειρότερο σημείο της κρίσης….!!
    Ηρθε η ώρα λοιπόν του 3ου πρωταγωνιστή να ..πάρει τα ηνία της χώρας(αυτό θα γίνει μάλλον). Ενας λαικιστής/αλαζόνας πολιτικάντης , που η σημειωτική (κινήσεων και λόγων)του, παραπέμπει απευθείας στον μεγαλύτερο λαικιστή όλων των εποχών στον Α.Παπανδρέου, ανέβηκε πάνω στο κύμα απόγνωσης-αντίδρασης ενός λαού και κατάφερε να το καβαλήσει…..!!
    Δυστυχώς όμως τα κύματα πάντα σκάνε και μάλιστα με κρότο….πλημμυρίζοντας. Αυτό νομίζω ότι θα γίνει και εδώ(μιλάω πάντα για τον Α.Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ). Τελικά , μόνο έτσι θα τελειώσει η Μεταπολίτευση…..αφού ο ΣΥΡΙΖΑ(όπως διαμορφώθηκε τα τελευταία 6-8 χρόνια), είναι πλασμένος απο τα ίδια υλικά της περιόδου αυτής και »προστατεύει» κάθε αλλαγή/μεταρρύθμιση/πρωτοβουλία που μπορεί να γίνει(είναι άλλωστε τυχαίο που ο Κ.Λαλιώτης και Κατσέλη , βοηθάνε;). Δυστυχώς όμως θα τελειώσει με κρότο και για όλους μας……και κυρίως με μία ακόμη φορά απογοήτευση(είμαι πια απαισόδοξος, ότι πάμε προς έξοδο)οικονομική, κοινωνική και υπαρξιακή πολιτική(γιατί αυτή δίνει ελπίδα ζωής σε μία χώρα).
    Τι μένει; σχεδόν τίποτα , απλά πιστεύω σε κάποια πρόσωπα σχεδόν σε όλες τις παρατάξεις(εκτός Χ.Α και Α.Ελ. ΚΚΕ), που έχουν το DNA να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο, σχετικά σύντομα…..(ξέρετε η ιστορία δείχνει ότι το καινούργιο δεν ανδρώνεται στην κρίση , αλλά προς το γυρισμά της;!)
    Τελειώνοντας λοιπόν και ξαναγυρνώντας στην αρχή , θα έλεγα με υπευθυνότητα ότι το αποτέελσμα μήνυμα των εκλογών της 6/5 είναι ανώριμο και αντιφατικό και δείχνει ακριβώς την σχιζοφρενή/απαίδευτη και »κοπαδική» πολιτική συμπεριφορά ενός μεγάλου μέρους αυτού του λαού. και φυσικά αυτο δεν σημαίνει ότι είναι σωστή.

    Ευχαριστώ κυρία μου για την πάντα φιλόξενη σελίδα σας και εύχομαι πραγματικά, να μην γίνει η παραπάνω πρόβλεψη μου

    Δημήτρης Ιωαννίδης

    Οικονομολόγος-Στέλεχος marketing-47 ετών(γνώστης λόγω επαγγέλματος αλλά και πολιτικής τοποθέτησης-απο μέσα-και των 3 κομμάτων). Κάτοικος Πειραιά & Χαλανδρίου

    Υ.Γ.1 Είπα να συστηθώ λίγο καλύτερα….
    Υ.Γ.2 Η 2η μεγαλύτερη ήττα μου είναι ότι για μία ακόμη φορά(3η), αντί η Αριστερά να προτάξει νεωτεριστικά θέματα κοιτάζοντας μπροστά σε ορίζοντα 10ετίας, βρίσκεται κάτω απο το σύνδρομο της ιστορικής ρεβάνς στο ΠΑΣΟΚ, για την λεηλασία της , την προηγούμενη 30ετία!!!!!
    Τελικά ένας Ράμφος χρειάζεται πάντα σε πολιτικό ψυχαναλυτικό επίπεδο….!
    Υ.Γ.3.Τι θα ψηφίσω ; Δεν ξέρω ακόμα….ταλανίζομαι μεταξύ ΔΗΜΑΡ,μία απαραίτητη συ-γκολλητική ουσία στο ενδεχόμενο όποιας κυβέρνησης, κοντά στα πολιτικά(όχι οικονομικής σκέψης) και αισθητικά κριτήριά μου….και Δημιουργίας Ξανά, για τον καθαρό, σωστό οικονομικά, απλό και πραγματοποιήσιμο λόγο , εξόδου απο την κρίση του Σ.Μάνου και της Α.Λυμπεράκη(αυτή είναι υπέρβαση !)και όχι του απολίτικου, εμπαθή και μηδενιστή Τζήμερου(που είναι και συνάδελφος).
    Μήπως πρέπει κάποτε να αναπτύξουμε πραγματική κουλτούρα συν-εργασίας, συ-μμετοχής, συ-μπόρευσης,
    ξεπερνώντας κομματικές ταμπέλες μισού αίώνα!!!!(γίνεται στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες λόγω ανεπτυγμένης πολιτικής κουλτούρας και παιδείας), στα βασικά διακυβεύματα αυτής της ταλαίπωρης χώρας;

  2. Αφώτιστος Φιλέλλην / Ιολ. 5 2012 6:05 μμ

    Η επανασταση, αν γινει ποτε, θα γινει απο εμας τους ελευθερους επαγγελματιες και τους αυτοαπασχολουμενους κατ ΄αναλογια με το 1848, οπου εγιναν «.. από την τάξη των τεχνιτών, των αρτιζάνων, .. μια τάξη που κατείχε τα δικά της μέσα παραγωγής –εργαλεία και τεχνογνωσία και η οποίαχαρακτηριζόταν από χαμηλά επίπεδα αναλφαβητισμού·…»

    Το προλεταριατο θα ειναι “λακες” της εκαστοτε εξουσιας.

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΥΓ Perry Anderson, “Διεθνισμός:ένα σκαρίφημα της εξέλιξής του”

    μικρο αποσπασμα (Διαβαστε το πληρες στο λινκ στο τελος)

    “….Η αλυσίδα των επαναστατικών εξεγέρσεων που συγκλόνισαν την Ευρώπη εκείνη την χρονιά συνδύαζαν την εθνικιστική θέρμη και την διεθνή εξάπλωση σε όλατα μήκη και τα πλάτη της ηπείρου, με τα οδοφράγματα των επαναστατών να στήνονται από το Παρίσι και την Βιέννη, και απότο Βερολίνο και την Ρώμη, μέχρι το Μιλάνο και την Βουδαπέστη.Στην Ιταλία, την Γερμανία και την Ουγγαρία οι αγώνες για την εθνική ενότητα και ανεξαρτησία κυριάρχησαν το 1848, μια χρονιά που σημαδεύτηκε επίσης από αποτυχημένες φιλελεύθερες επαναστάσεις αλλά και από την γέννηση των επαναστατικών αγώνων του σοσιαλισμού όπως διακηρύχθηκαν από
    Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.
    Οι μεταβολές αυτές δεν ήταν τυχαίες. Οι μορφές του διεθνισμού που θα κυριαρχήσουν αυτή την περίοδο, βρήκαν ιδεολογική στέγη στην Πρώτη Εργατική Διεθνή. Αν αναρωτηθούμε για τα κοινωνικά θεμέλια της Διεθνούς- και του κύματος των λαϊκών εξεγέρσεων στα αστικά κέντρα το 1848- η απάντηση είναι αρκετά ξεκάθαρη. Αντίθετα με τις προσδοκίες οι επαναστάσεις αυτές δεν προήλθαν από το βιομηχανικό προλεταριάτο, αλλά από την τάξη των τεχνιτών, των αρτιζάνων, τάξη που ανήκει στο προβιομηχανικό στάδιο της οικονομίας. Αυτή ήταν μια τάξη που κατείχε τα δικά της μέσα παραγωγής –εργαλεία και τεχνογνωσία και η οποίαχαρακτηριζόταν από χαμηλά επίπεδα αναλφαβητισμού· τα μέλη τηςήταν συνήθως εγκατεστημένα κοντά στο κέντρο των πρωτευουσώνκαι εμφάνιζαν αυξημένη γεωγραφική κινητικότητα –χαρακτηριστικά αυτή της κινητικότητας ήταν τα διάσημα ταξίδιαπου πραγματοποιούσαν οι μαθητευόμενοι τεχνίτες είτε εντός είτε εκτός των χωρών τους. Το 1848, υπήρχαν περίπου 30.000 Γερμανοίτεχνίτες στο Παρίσι- ο Heine έλεγε ότι μπορούσες να ακούσεις ναμιλούν γερμανικά κυριολεκτικά σε κάθε γωνιά, και στο Λονδίνο ο Marx και ο Engels έγραφαν το Μανιφέστο απευθυνόμενοι στους Γερμανούς τεχνίτες που εργάζονταν στην Αγγλία· στο Βερολίνο,από την άλλη, βρίσκονταν διεσπαρμένοι Πολωνοί και Ελβετοί αρτιζάνοι ενώ στην Βιέννη Τσέχοι και Ιταλοί. Στο πλευρό του Marx στην ιδρυτική διάσκεψη της Πρώτης Διεθνούς βρίσκονταν έναςταπητουργός και ένας υποδηματοποιός. Με άλλα λόγια αυτή η τάξη του αρτιζανάτου, που στήριξε τα επαναστατικά κινήματα εκείνης της περιόδου ήταν ένα σύνολο που χαρακτηριζόταν από τονπαράδοξο συνδυασμό ενός «κοινωνικού πατριωτισμού» ( αλλά καιενός πολιτισμικού πατριωτισμού ενώ ταυτόχρονα τα μέλη της είχαναναπτύξει μια κατανόηση για τα ζητήματα της υψηλής πολιτικής)και μεγάλης γεωγραφικής κινητικότητας (οι άνθρωποι που άνηκανσε αυτή την κοινωνική ομάδα είχαν βιώσει άλλωστε από πρώτο χέριτην εμπειρία της ζωής στο εξωτερικό και είχαν αναπτύξει κάποιεςπεποιθήσεις περί της αλληλεγγύης των λαών). Αυτή η σύνθεσηεπέτρεψε την μετεξέλιξη των εθνικών επαναστάσεων σε διεθνείςαγώνες, και την έκρηξη της κοινωνικής πάλης, στα οδοφράγματα της περιόδου 1848-9….”

    http://lse.academia.edu/AlexandrosAlexandropoulos/Papers/1265108/Perry_Anderson_Internationalism_translation_in_Greek

    July 4, 2012 9:00 PM
    Blogger Left Liberal Synthesis said…

    ΑΦ
    Πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά.Ενδιαφέρον ερέθισμα για μελέτη

    July 5, 2012 5:49 AM
    Anonymous Anonymous said…

    LLS
    Αφου ασχολεισαι με τα θεωρητικα, και απο οτι θυμαμαι (απο την ολιγοχρονη θητεια μου με την πολιτικη την δεκετια του 70)υπασρχουν πλεον ολα τα στοιχεια, για την λεπτομερη αναλυση της ελληνικης κοινωνιας στην παγκοσμια συγκυρια. Αρα, ειναι δυνατον με νηφαλιοτητα και σημαντικη ακριβεια να γινει κοινωνιολογικη/ πολιτικη αναλυση των πραγματικων και οχι «φαντασιακων» ταξεων και κονωνικων κατηγοριων, απο μορφωτικη, οικονομικη και παραγωγικη αποψη,τις οικονομικες/επαγγελματικες διασυνδεσεις τους, τον πραγματικο ρολο τους στην ελληνικη οικονομια, να αναλυθουν οι ελληνικες ιδιατεροτητες οπως:
    πελατειακο κρατος ΔΥ/προμηθευτων Δημοσιου, το πολυ μεγαλο ποσοστο φοιτητων ΑΕΙ και ΤΕΙ καθως και αυτοαπασχολουμενων (οπως και σε αλλες μεσογειακες χωρες) σε σχεση με τις χωρες του πυρηνα της Ε.Ε. και η αξιολογηση του φαινομενου (αν ειναι καλο η κακο),η αναλυση των δαπανων και των εσοδων, αν τα εσοδα πρεπει να προερχονται απο φορους και τελη ή απο μετοχες ΔΕΚΟ (ΟΠΑΠ,ΔΕΗ, Εταιρειες Υποδομων,…)και αλλων επιχειρησεων, η κλεπτοκρατια/μεσαια και μικρη διαφθορα/σπαταλη, μετρα για ελεγχο των τιμων (τριγωνικες πωλησεις, πλασματικα ή ψευδη παραστατικα σε χονδρεμπορους), η γκριζα και μαυρη οικονομια και το διεθνοποιημενο εγκλημα, η γραφειοκρατια, η αποτελεσματικοτητα του δημοσιου τομεα, ο πρωτογενης, δευτερογενης και τριτογενης τονεας της οικονομιας, ο ρολος των οικονομικων μεταναστων (νομιμων και παρανομων), η εγκληματικοτητα, οι «προλεταριοι»,οι νατβατζηδες τους, οι ΙΥ, οι εργοδηγοι,…

    Και αφου γινουν ολα αυτα , εστω και συνοπτικα με 3 εως 5 ανθρωπους που γνωριζουν επαγγελματικα τα θεματα, τοτε θα αναδεικνονταν οι αλληλεξαρτσηεις και βαριδια για την χωρα, και θα αποδεικνυοταν αν η διασθητικη και -ελαφρως αυθαιρετη- αποψη μου για την «αλλη πρωτοπορια » των παραγωγων και γενικοτερα των αυτοαπασχολουμενων που ενδεχεται να κανει την παναστατση -εστω και ειρηνικα- ή την ριζικη μεταρρυθμιση. Αν ημουν λ.χ στελεχος της ΔΗΜΑΡ θα ετρεχα αμεσως να γινει αυτη η μελετη σε 1 ετος.

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΥΓ Συμφωνω με την αποψη σου «Πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά.Ενδιαφέρον ερέθισμα για μελέτη» του ολου κειμενου και προσαρμογη του στην παρουσα συγκυρια, με μια διαδικασια που προανεφερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: