Skip to content
Ιανουαρίου 8, 2012 / Το κόκκινο πανί

Μεσσιανισμός: μια λέξη-κλειδί του 2011

Από τον Καμίνη στον Παπαδήμο

Αν θα έπρεπε να επίλεξουμε μια λέξη που να συμπυκνώνει όσα ζήσαμε το 2011, αυτή δεν θα ήταν η παταγώδης αποτυχία του Μνημονιακού μονόδρομου, όυτε η «αγανάκτηση» των λογιών-λογιών διαμαρτυρόμενων, μουτζα-χεντίν και μη· ούτε καν η πολυθρύλητη «συναίνεση» που έφερε ρίγη διονυσιακής ηδονής στα κόμματα και τους ανθρώπους του «αστικού τόξου» (ή αστικού εσμού, για τους πλέον καχύποπτους). Αυτή θα ήταν ο μεσσιανισμός και η εικόνα των επί γης εκφραστών του, δηλαδή του κυρίου Καμίνη και του κυρίου Παπαδήμου με τις κόκκινες γιορτινές γραβάτες τους.

Η ανάδειξη του κυρίου Παπαδήμου στην πρωθυπουργία της χώρας — σωστότερα, η ενθρόνιση του — και το πνεύμα μεσσιανισμού που την περιέβαλε μας έδωσε την αίσθηση ενός deja-vu. Κάπου το είχαμε ξαναζήσει αυτό το κλίμα, κάπου είχαμε ξανακούσει τα ίδια επιχειρήματα από τα ίδια πρόσωπα. Πράγματι, σχεδόν έναν χρόνο πριν, όταν ο κύριος Καμίνης ήταν ο Μεσσίας που θα έβγαζε το Δήμο της Αθήνας από το τέλμα, θα έλυνε όλα τα προβλήματα με το μαγικό ραβδάκι του και τις αγνές προθέσεις του, θα έκανε τα δεντράκια να πρασινίσουν και τα πουλάκια να τιτιβίσουν χαρούμενα.

Οι κκ. Καμίνης και Παπαδήμος επισκέπτονται τους άστεγους, δια χειρός Γ. Ιωάννου

Η ομοιότητα των επιχειρημάτων με τα οποία πλασαρίστηκαν στην σοκαρισμένη από τη χρεωκοπία κοινή γνώμη οι κύριοι Καμίνης και Παπαδήμος είναι τρομακτική. Αυτοί είναι οι τεχνοκράτες με τις μαγικές λύσεις, οι άνθρωποι που βρίσκονται έξω από το σάπιο πολιτικό σύστημα και τα σκουριασμένα κόμματα, αυτοί που αναδείχθηκαν μέσω της δουλειάς τους και της αξίας τους, οι γίγαντες της ηθικής, αυτοί τέλος που ως άλλοι «μπουλντόζες» θα γκρεμίσουν την παράγκα της Μεταπολίτευσης και θα χτίσουν την «νέα» Ελλάδα… Τα πρόσωπα και τα media που μας πλάσσαραν τους δύο Μεσσίες είναι επίσης πάνω-κάτω τα ίδια· εδώ θα βρούμε τον Σκάι και την Καθημερινή, το ΔΟΛ και το Μεγάλο Κανάλι, εδώ ο καλός Αλέξης και ο ακάματος Πάσχος, εδώ και το protagon του Σταύρου Θεοδωράκη, που θέλει να τα έχει καλά με την εκάστοτε εξουσία (έστω κι αν εσχάτως πρόκειται για τον… κ. Βορίδη).

Όλοι αυτοί προσπάθησαν να μας πείσουν ότι δύο ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί που αναδείχθηκαν λόγω των καλών σχέσεων τους με την ΠΑΣΟΚική νομενκλατούρα — την κατεξοχήν νομενκλατούρα της Μεταπολίτευσης δηλαδή — και υποστηρίζονται από τα ΜΜΕ των «διαπλεκόμενων» επιχειρηματιών, έγιναν ξαφνικά «ξένο σώμα» προς το πολιτικό σύστημα και μάλιστα θα του έβγαζαν και τα ματάκια… Όσο για το ηθικό τους ανάστημα, πραγματικά δεν ξέρουμε τι να πρωτοθαυμάσουμε: τον ζήτουλα αναδρομικών κύριο Καμίνη, που μετάνιωσε κι αυτός κι απέσυρε τις απαιτήσεις του όπως κι ο Μίκης Θεοδωράκης όταν κατάλαβε ότι η χώρα βουλιάξε και θα τον πάρουν με τις πέτρες; Ή τις δύο συντάξεις του κυρίου Παπαδήμου — θα έκανε ίσως για τίτλος ταινίας, κάτι σαν τις «Τρεις ταφές του Μελκιαδές Εστράδα».

Όπως τονίζει ο Techie Chan τσιτάροντας Μακιαβέλι, «πρέπει να διαδίδεις την προπαγάνδα σαν να ήταν η απόλυτη αλήθεια, αλλά να πράττεις γνωρίζοντας πως δεν είναι». Μάλλον το ίδιο έπραταν και οι πλασιέ των εν λόγω Μεσσιών. Γι’αυτό και αμέσως μετά την εκλογή ή ενθρόνιση του κάθε Μεσσία άρχισαν τα δημοσιεύματα για τον πόλεμο που δέχεται, τις τεράστιες δυσκολίες που πρέπει να αντιμετώσει ο μοναχικός μαχητής, τις συντεχνίες και τα εμπόδια που του βάζουν, το τέρας της γραφειοκρατίας που πρέπει να νικήσει ο ήρωας μας. Όχι ότι όλα αυτά δεν υπάρχουν σε κάποιο βαθμό, απλώς πλασάρονται τόσο χοντροκομμένα και μόνο κατόπιν εκλογής που δεν πείθουν και ιδιαίτερα. Αφήστε την απύθμενη υποκρισία του να καταγγέλουν «συμφέροντα» οι μεγαλοκαναλάρχες και τα τσικό τους!

Τελικά, η άκρα δεξιά ήταν η μεγάλη κερδισμένη και στις δύο περιπτώσεις. Το ξέπλυμα του πολιτικού προσωπικού της μέσω της συμμετοχής στην κυβέρνηση Παπαδήμου και η ανάδειξη του κυρίου Καρατζαφέρη σε ρόλο σοβαρού συνομιλητή και κυβερνητικού εταίρου ήταν ένα μεγάλο βήμα γι’αυτούς. Εξίσου σημαντικό όμως είναι και το ξέπλυμα της ακροδεξιάς ιδεολογίας μέσω του κυρίου Καμίνη· αυτό το υβρίδιο στριφνού Γυμνασιάρχη και ακροδεξιού προεδράκου εμπορικού συλλόγου προσφέρει τις κάλλιστες υπηρεσίες στην άκρα δεξιά: για τους μετανάστες φταίνε τα διάτρητα σύνορα, για την εγκληματικότητα η έλλειψη αστυνόμευσης, για την ερήμωση του κέντρου οι πορείες, για τους άστεγους τα παγκάκια, για τα πάρκα όσοι κλέβουν το νερό, κοκ.

Μα, τα ίδια δεν έλεγε κι ο Άδωνις τόσα χρόνια, με το μοναδικό του στύλ; Ή κι ο Νικήτας Κακλαμάνης;

Βεβαίως, η νίκη της ακροδεξιάς μόνο συμπτωματική δεν είναι. Δεδομένου ότι δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική χωρίς ιδεολόγία, όλη αυτή η φιλολογία των κυρίων Καμίνη και Παπαδήμου ότι δεν ανήκουν σε κόμματα, είναι τεχνοκράτες κι όχι πολιτικοί, κλπ, απλώς προσπαθεί απλώς να κρύψει είναι ότι έχουν διαλέξει ήδη την κυρίαρχη πολιτική, κι απλώς επιθυμούν να την υπηρετήσουν καλύτερα από τους προκατόχους τους. Κι η κυρίαρχη πολιτική στην Ελλάδα είναι ο ακραίος — στα όρια των Tea Party Republicans — οικονομικός φιλελευθερισμός και ο κοινωνικός ρατσισμός (κατά των ξένων, των ανάπηρων, των φορέων AIDS, των ναρκομανών, κοκ.)

Η κουβελική Αριστερά που στήριξε με πάθος τον Μεσσία Καμίνη, τελικά δεν υπερψήφισε τον έτερο Μεσσία κ. Παπαδήμο, παρά την εναλλαγή φλέρτ και εκβιασμών («κόμμα διαμαρτυρίας», κλπ) στην οποία υπεβλήθη από το «αστικό τόξο». Το ένα ενδεχόμενο είναι ότι απλώς «δεν μας κάλεσε» ο κύριος Παπανδρέου, όπως δήλωσε ο απογοητευμένος κύριος Ψαριανός. Ας είμαστε καλοπροαίρετοι, όμως, και να ελπίσουμε ότι συνειδητοποίησε ο χώρος αυτός ότι πολιτική χωρίς ιδεολογία δεν γίνεται, κι ότι οι συμμαχίες με το διάβολο μόνο τον οξαποδώ ωφελούν. Ένας σοβαρός, αριστερός, εναλλακτικός πόλος είναι απαραίτητος.

ΥΓ:«Εκλεκτική συγγένεια» με τον κ. Παπαδήμο γιατί κι οι δύο «μπήκαν στην πολιτική για να βοηθήσουν» διαπίστωσε ο ιππέας της καλάμου κύριος Καμίνης. Όπως έγινε φανερό και από το πρωτοχρονιάτικο λογύδριο του, ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι η προεκλογική περίοδος τελείωσε και ότι είναι πλέον Δήμαρχος· και μάλιστα, μετά από ένα χρόνο αρνητικής παρουσίας στο «θώκο», είναι μάλλον μέρος του προβλήματος κι όχι η λύση του. Αυτός βέβαια νομίζει ότι κράτησε την Αθήνα όρθια, όπως κι ο ΓΑΠ νομίζει ότι έσωσε τη χώρα.

Advertisements

2 Σχόλια

Σχολιάστε
  1. Swell / Ιαν. 11 2012 2:34 μμ

    Και για τους δύο ισχύει το «έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε». Ο δρόμος προς την κόλαση από τον Τριανταφυλλίδη στον Παπαδήμιο…

    http://swell-swell.blogspot.com/2012/01/blog-post_11.html

    • Το κόκκινο πανί / Ιαν. 11 2012 6:57 μμ

      Δεν είμαστε σίγουροι ότι καταλάβαμε τι ακριβώς εννοείς· δεν είναι θέμα «νομισμάτων», αλλά γεγονότων, λόγων και έργων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: