Skip to content
Ιουνίου 1, 2011 / Το κόκκινο πανί

Πλατεία Σιχτίρ

Δανειζόμενοι τον τίτλο από τον προχθεσινό «Καιρό» της Ελευθεροτυπίας, δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να υποβαθμίσουμε τα τεκταινόμενα σε πολλές πλατείες της Ελλάδος. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς τις θετικές όψεις της «διαμαρτυρίας της πλατείας»: τη μαζικότητα των συγκεντρώσεων, τη στάση των δυνάμεων ασφαλείας, την περιθωριοποίηση των ακροδεξιών στοιχείων, αλλά και την ευρεία συμμετοχή συμπολιτών μας, που μέχρι τώρα υπήρξαν καχύποπτοι απέναντι στην πέραν της νυχτερινής διασκέδασης δημόσια έκθεσή τους.

Ο Σ. Μπουρνάζος της «Αυγής» προτρέπει τους πιο πολιτικά συνειδητοποιημένους να συμμετάσχουν ενεργά στις κινητοποιήσεις: «Πρώτον, να είμαστε εκεί, όχι από πολιτικό καθήκον, αλλά από πολιτική ανάγκη, να ακούσουμε και να πούμε. Δεύτερον, να αποφύγουμε τα γιουρούσια, να πάμε να χώσουμε τις πλατφόρμες μας, για να «πολιτικοποιήσουμε» το συμβάν και να του δείξουμε τον δρόμο προς το σοσιαλισμό. Τρίτον, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε: πώς έγινε όλο αυτό, αυτό που εμείς οι αριστεροί, παρά τις αγαθές μας προθέσεις, τις λαμπρές μας αναλύσεις και την αδιαμφισβήτητη αγωνιστικότητά μας, δεν το μπορέσαμε». Αντίστοιχα, και ο Δ. Παπαδάτος σημειώνει στο Red Notebook: «Στο Σύνταγμα, λοιπόν, βρίσκεται στην εκκίνησή της μια διαδικασία που, όπως και να το κάνουμε, δεν θα φορά τα ρούχα του Πολυτεχνείου ή του Δεκέμβρη του 2008. Τη διαδικασία αυτή, είτε θα την παρατηρεί κανείς και θα τη σχολιάζει απ’έξω, σαν κάτι εξωτικό και όχι τόσο τέλειο όσο θα όφειλε εξαρχής, είτε θα μπει για να δει -και να επηρεάσει- δυνατότητες και όρια».

Είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με τις απόψεις αυτές. Απλώς θα προσθέταμε ότι, ειδικά σε ό, τι αφορά στο χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς, ενδεχομένως να παραβιάζονται ανοιχτές θύρες. Επαγρύπνηση, ταπεινότητα, ευαισθησία να μην εκληφθεί το υπέρμετρο ενδιαφέρον ως «καπέλωμα»: όλα αυτά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν για όσο καιρό ο χώρος αυτός βαραίνεται από το άγχος να διαφοροποιηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο από το ΚΚΕ. Το ζήτημα είναι κατά πόσον ο χώρος είναι ικανός να μετεξελιχθεί έτσι ώστε να επαναπροσδιορίσει τους όρους της συμμετοχής του στο παιχνίδι. Είναι ικανός να διαμορφώσει και να διαμορφωθεί, χωρίς να ανησυχεί διαρκώς ότι θα κατηγορηθεί πως αποπειράται να εκμεταλλευτεί καταστάσεις;

Φυσικά, η απάντηση είναι, προς το παρόν, όχι. Σε (ατυχώς τιτλοφορούμενο) άρθρο του TVXS για τη στάση της Αριστεράς, διαφαίνεται η έκταση του κατακερματισμού της, σε όλο της το μεγαλείο.

Τα μωσαϊκά είναι όμορφα, αλλά μόνο από απόσταση. Για να πάμε από την πλατεία Σιχτίρ στην πλατεία Ταχρίρ θέλει δρόμο πολύ ακόμα. Διότι είναι παράδοξο, αν όχι παθολογικό, να επιδεικνύουμε τόση γενναιοδωρία, τόση μεγαλοψυχία, επιθυμώντας την ομόθυμη συστράτευση με συμπολίτες μας που μπορεί να φτύνουν την Αριστερά, την ίδια στιγμή που απορρίπτουμε μετά βδελυγμίας την προοπτική συνεργασίας με συντρόφους με τους οποίους έχουμε φάει «ψωμί κι αλάτι» μαζί. Αυτή η Αριστερά, παρά τους αγώνες της, είναι προτιμότερο να βρει πρώτα τον εαυτό της προτού πάρει στο λαιμό της κι άλλους καλοπροαίρετους συμπολίτες μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: