Skip to content
Μαρτίου 28, 2011 / Το κόκκινο πανί

To LSE και οι Καντάφι

Επανερχόμαστε λοιπόν στο θέμα του υιού Καντάφι και των σχέσεων του με το London School of Economics (LSE). Πριν μερικές εβδομάδες ο Διευθυντής/Πρύτανης του LSE Sir Howard Davies ανακοίνωσε την παραίτηση του μετά από τον σάλο που ξέσπασε για τις σχέσεις του LSE με τους Καντάφι. Επιγραμματικά, το LSE είχε λάβει δωρεές 1,5 και 2,2 εκατ. λιρών από το Ίδρυμα Καντάφι και το Λιβυκό κράτος, για να «επιμόρφωσει την μελλοντική ελίτ της Λιβύης».

Το γράμμα της παραίτησης του Sir Howard μας φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον — έως και θαρραλέο. Καταρχήν ο Sir Howard λέει ότι είναι υπεύθυνος για το κύρος της σχολής, το οποιο και επλήγει και γι’αυτό παραιτείται. Κατά δεύτερον παραδέχεται ότι η πρόταση του να αποδεχθούν τις δωρεές των Καντάφι προς το LSE ήταν λάθος. Βεβαίως, ρίχνει και το καρφάκι του προς την Βρετανική Κυβέρνηση, λέγοντας πως ήταν προσωπικό του λάθος που ακολούθησε τις συμβουλές της για συνεργασία μεταξύ του LSE και της Λιβύης (αλλά και κανείς μας δεν πιστεύει ότι τέτοιες αποφάσεις παίρνονται ερήμην των κυβερνήσεων).

Τώρα αν συγκρίνουμε τη στάση του Sir Howard με τη στάση του κυρίου zu Guttenberg που είπε ότι ήταν «αλαζόνας γιατί προσπάθησε να συνδυάσει καριέρα, οικογένεια και διδακτορικό»  και άρα, με κάποιο λογικό άλμα, αυτό δικαιολογεί γιατί αντέγραψε τα δυο τρίτα του Διδακτορικού του… ή με την «αυτοκριτική» του κυρίου Σημίτη που είπε ότι «έκανε λάθος γιατί άκουσε άλλους κι όχι τον εαυτό του»…. τότε καταλαβαίνετε γιατί χαρακτηρίζουμε τη στάση του Sir Howard έως και θαρραλέα!

Μετά τις αποκαλύψεις και τον σάλο που ξέσπασε, το LSE αποφάσισε να συστήσει μια ανεξάρτητη επιτροπή για να διερευνήσει τις σχέσεις της σχολής με τους Καντάφι: από τις διάφορες δωρεές μέχρι τη γνησιότητα του Διδακτορικού του υιού Καντάφι. Η επιτροπή θα πρέπει επίσης να προτείνει ένα πλαίσιο κανόνων για τις μελλοντικές χρηματοδοτήσεις.

Οι αντιδράσεις από τους φοιτητές ήταν επίσης έντονες: κατέλαβαν κάποια γραφεία τις σχολής (!), διαδήλωσαν και εν τέλει ανάγκασαν τη σχολή να δημιουργήσει ένα πρόγραμμα αξιας 300,000 λιρών — όσο και το ποσό που έχει ήδη λάβει από το Ίδρυμα Καντάφι — με υποτροφίες προς φοιτητές από τη Βόρεια Αφρική.

Το LSE πάντως φαίνεται ότι δεν ήταν το μόνο πανεπιστήμιο που είχε στενές σχέσεις με τους Καντάφι. Σύμφωνα με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του «Mother Jones» με τον εύγλωττο τίτλο «From Libya with Love» οι Καντάφι είχαν προσλάβει μια εταιρία δημοσίων σχέσεων από τη Βοστώνη που είχε σκοπό να «φτιασιδώσει» την εικόνα του Δικτάτορα στον δυτικό κόσμο. Η εταιρία αυτή είχε οργανώσει τα ταξίδια διαφορων καθηγητών και διανοουμένων από τις ΗΠΑ — όπως οι Τζόζεφ Νάι, Ρόμπερτ Πάτναμ και Φράνσις Φουκουγιάμα — στη Λιβύη για συζητήσεις στην περίφημη σκηνή του Καντάφι. Μετά τα ταξίδια, οι διανοούμενοι έγραφαν ένα — κατά βάση ωραιοποιητικό– άρθρο για τον Καντάφι και τις αλλαγές που σχεδιάζει να κάνει, και παρέλειπαν να αναφέρουν ότι το ταξίδι τους είχε πληρωθεί από την εταιρία που πλήρωνε ο Καντάφι…

Όπως διαφάνηκε και στην περίπτωση Αμερικανών οικονομολόγων που χρηματοδοτούνταν από το ισλανδικό κράτος για να γράφουν εκθέσεις που εκθείαζαν την οικονομία της χώρας λίγο πριν από την οικονομική της κατάρρευση, αυτό που εξωτερικά μοιάζει με μίσθωση εμπειρογνωμόνων για την αντικειμενική αποτίμηση της κατάστασης σε μια χώρα, στην πραγματικότητα αφορά το χρηματισμό «ηθικά εύκαμπτων» διανοουμένων για την πώληση ενός «προϊόντος» (την εικόνα της χώρας) στη διεθνή κοινή γνώμη και τις αγορές. Ένα φαινόμενο που θυμίζει αυτό που οι διεθνολόγοι αποκαλούν «forum shopping«, μόνο που οι μεμονωμένοι διανοούμενοι έχουν αποδειχτεί ακόμα πιο «ελαστικοί» στις απόψεις τους από τα διεθνή δικαστήρια και τις διαιτητικές αρχές.

Μην μας παρεξηγήσετε, δεν προσπαθούμε να βγάλουμε «λάδι» το LSE ή τον Sir Howard, αλλά κάποιες διαφορές στην νοοτροπία και την αντιμετώπιση βγάζουν μάτι. Μπορεί η αντίδραση του LSE να είναι υποκριτική και εν τέλει να μην βγει τίποτα, αλλά τουλάχιστον υπάρχει κάποια αντίδραση, που δικαιώνει ένα μίνιμουμ ηθικών επιταγών.

Αλλά αυτά είναι «ψιλά γράμματα» στην Ελλάδα. Αν εσείς θυμάστε κάποια αντίστοιχη παραίτηση στην Ελλάδα κάποιου που να αναγνώρισε ότι έκανε έστω και το παραμικρό σφάλμα, να μας το πείτε παρακαλούμε. Επίσης, φαίνεται ότι είναι αποκλειστικά Ελληνική πατέντα η λεγόμενη «αυτοκάθαρση»: από την Εκκλησία (που πρώτη λάνσαρε τον όρο) μέχρι το ΠΑΣΟΚ, που ψάχνει μόνο του το 1 εκατ. μάρκα του Τσουκάτου. Από την άλλη, η διαφθορά/διαπλοκή/εξαγορά συνειδήσεων σίγουρα δεν είναι ελληνική πατέντα, συμβαίνει και στα «καλύτερα τα σπίτια».

Ή μάλλον, ειδικά εκεί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: