Skip to content
Μαρτίου 17, 2011 / Το κόκκινο πανί

Πόρτα-πόρτα – χέρι-χέρι: το μειδίαμα που παγώνει

Τις τελευταίες ημέρες έχει αναπτυχθεί μια κίνηση πολιτών που λέγεται «Πόρτα-Πόρτα», τα μέλη της οποίας αυτοπροσδιορίζονται ως «εξωportistas». Είναι οι εκτελεστές μιας ήπιας μορφής αυτοδικίας, πηγαίνοντας από πόρτα σε πόρτα στα σπίτια «δημοφιλών» πολιτικών της εποχής όπως του κ. Τσοχατζόπουλου, του κ. Σημίτη και, εσχάτως, του πρώην Πρωθυπουργού και νυν Ραφηναίου, κ. Καραμανλή. Διαμαρτύρονται κατά της διαφθοράς, του προσωπικού πλουτισμού και της «λαμογιάς» των πολιτικών, καταδικάζοντας συλλήβδην το σύνολο του πολιτικού κόσμου.

Εκτός από τους «συνήθεις υπόπτους» –εκσυγχρονιστές, τηλεαστέρες, κ.ά.– που αντιμετώπισαν τις κινητοποιήσεις αυτές με θυμηδία, ανάλογες υπήρξαν και οι αντιδράσεις πολλών προοδευτικών πολιτών. Πράγματι, εκ πρώτης όψεως δεν είναι δύσκολο κανείς να μειδιάσει αντικρίζοντας τα ιδιότυπα αυτά πλήθη με την καφενειακή τους συνθηματολογία που υιοθετούν μια πρακτική εμφανώς ανέξοδης εκτόνωσης μιας γενικευμένης, απολιτίκ δυσαρέσκειας.

Πόσο δικαιολογημένη είναι αυτή η αντίδραση, όμως, από πολιτικής σκοπιάς;

Όταν ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Νόαμ Τσόμσκυ ποια είναι η άποψή του για τους «Tea Party Republicans», αυτός παρατήρησε πόσο παραπλανητικό είναι να τους χλευάζουμε. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν πραγματικά παράπονα, προβάλλουν δίκαια αιτήματα. Δίνουν την εντύπωση σοβαρών, θεοσεβούμενων ανθρώπων που έχουν εργαστεί σκληρά στη ζωή τους και ενεργούν με ειλικρίνεια, με το χέρι στην καρδιά. Κανείς δεν τους δίνει απαντήσεις, και οι μόνες που ακούνε είναι όχι μόνο παράλογες, αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνες. Ένα ποτ-πουρί ακροδεξιάς πολιτικής ενδεδυμένο με φιλολαϊκή ρητορική και συνωμοσιολογική παραφροσύνη.

Η σωστότερη αντίδραση, λοιπόν, μετά το αρχικό μειδίαμα θα ήταν να αναρωτηθούμε: γιατί οι προοδευτικές ομάδες του τόπου έχουν αποτυχεί στο να οργανώσουν αυτούς τους ανθρώπους, να τους δώσουν κάποιες εύληπτες και πειστικές απαντήσεις; Όσο πιο φαιδρές είναι οι αντιδράσεις αυτών των ανθρώπων απέναντι στην κρίση, όσο πιο εύκολα μπορεί κανείς να τους χλευάσει, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι άλλο τόσο βαθιά είναι η αποτυχία της Αριστεράς να τους προσεγγίσει.

Εάν παραιτηθούμε αυτής της προοπτικής, ενδεχομένως να έχει χαθεί το παιχνίδι.

Advertisements

2 Σχόλια

Σχολιάστε
  1. antiphono / Απρ. 14 2011 12:54 μμ

    Συμφωνώ με τον προβληματισμό και τα ναι μεν αλλά που στην προκειμένη περίπτωση είναι η ουσία. Το σημαντικότερο είναι η υπόγεια άνοδος της φασίζουσας υπεραπλούστευσης, ακριβώς γιατί τα σύνθετα θέματα δεν τα πιάνει κανείς

    • Το κόκκινο πανί / Απρ. 15 2011 2:54 πμ

      Συμφωνούμε και επαυξάνουμε ότι η υπεραπλούστευση είναι εν τέλει φασίζουσα στη λογική της. Απλώς, δεν θα λέγαμε ότι τα σύνθετα θέματα δεν τα «πιάνει» κανείς, όλοι τα «πιάνουν», κανείς όμως δεν τα αναλύει σε (μικρό, έστω) βάθος. Εκτός απο μερικές φωτεινές — και άρα πολύτιμες — εξαιρέσεις, οι περισσότεροι δεν σκέφτονται σχεδόν καθόλου πριν γράψουν κάτι, μερικοί δεν χλευάζουν τις «περισπούδαστες αναλύσεις»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: