Skip to content
Φεβρουαρίου 1, 2011 / Το κόκκινο πανί

Ένα κίνημα για την αναζήτηση πολιτικού ασύλου;

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για το ζήτημα της κατάληψης της Νομικής (και, κατόπιν, ενός κτιρίου στην Πατησίων) από μετανάστες που ζητούν την άμεση νομιμοποίησή τους. Το ζήτημα έχει ενδιαφέρον για πολλούς κοινωνιολογικούς και πολιτικούς λόγους, αλλά και για έναν επιπρόσθετο που δεν έχει αναφερθεί από κανένα μέσο ενημέρωσης. Όσο κι αν ο μέσος Έλληνας κοιτάζει τους 300 μετανάστες ως ένα αξιοπερίεργο, δυνητικά επικίνδυνο αξιοθέατο, όπως τα παιδάκια κοιτάζουν με ανοικτό το στόμα το λιοντάρι στη ζωολογικό κήπο, λίγοι φαίνεται να έχουν συνειδητοποιήσει πόσο κοντά βρίσκεται ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού μας στις αντικειμενικές συνθήκες που οδηγούν στην μετανάστευση.

Επειδή η παρούσα κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα, αν δεν ενθαρρύνει ενεργώς, την συντελούμενη «διαρροή εγκεφάλων» (όπως έχει, με υποκριτικό ενδιαφέρον, αποκληθεί η απελπισμένη έξοδος των νέων από τη χώρα σε αναζήτηση ευκαιρών εργασίας που δεν περιλαμβάνουν το καθάρισμα της τουαλέτας των Everest με την πιο απορροφητική όψη του μεταπτυχιακού τους), μέσα από το παρόν μπλογκ απευθύνουμε μια πρόταση προς όσους βρίσκονται με το ένα πόδι στο αεροπλάνο και δεν το ξέρουν. Αντί να ακολουθήσουν την πεπατημένη και να φύγουν μέσα στη σιωπή της νύχτας, εξυπηρετώντας έτσι την εικόνα που επιχειρείται να διαμορφωθεί από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ της οικονομικής κρίσης ως μιας «φυσικής καταστροφής», ας δώσουν ένα νόημα στην πράξη τους. Ας συμβάλουν στη δημιουργία ενός κύματος πολιτών που ζητά πολιτικό άσυλο από τρίτες χώρες, κάτι που ανταποκρίνεται καλύτερα στην πραγματικότητα: οι πολιτικοί ευθύνονται για την κρίση, όχι η οικονομία ως μια αόριστη, μεταφυσική έννοια.

Σύμφωνα με το άρθρο 1 της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πολιτικός πρόσφυγας μπορεί να θεωρηθεί «κάθε πρόσωπο το οποίο, καθώς ευλόγως φοβάται ότι θα υποστεί διώξεις εξαιτίας της φυλής, της θρησκείας, της εθνικότητάς του, ή των πολιτικών του πεποιθήσεων, βρίσκεται έξω από τη χώρα της οποίας έχει την ιθαγένεια, και δεν μπορεί ή εξαιτίας του φόβου του δεν επιθυμεί να ζητήσει την προστασία της χώρας αυτής». Δεδομένης της καθιερωμένης μασονικής πρακτικής των ιθυνόντων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που έως και σήμερα μεροληπτούν με το χυδαιότερο τρόπο για να υπερασπιστούν το θεμελιώδες «δικαίωμα στην εργασία» μόνο των δικών τους, «γαλαζοπράσινων παιδιών», οι περισσότεροι νέοι στη χώρα στην πραγματικότητα υφίστανται μια συστηματική, μακροχρόνια δίωξη από τη ζωή και την εργασία μόνο και μόνο επειδή δεν τυγχάνουν μέλη των δύο μασονικών στοών-φυτώριων ανεύρεσης εργασίας. Το έγκλημα αυτό διαπράττεται σιωπηρώς εδώ και δεκαετίες, κρυπτόμενο πίσω από ένα πέπλο σιωπής που έχουν επιβάλλει τα ΜΜΕ αλλά και επειδή οι κομματικοί ιθύνοντες κατάφεραν, ευφυώς, να διαχύσουν στην κοινωνία μια κουλτούρα διαφθοράς και εκλογίκευσης, που οδήγησε κατά τ’άλλα έντιμους ανθρώπους να προφέρουν τις ανατριχιαστικές λέξεις: «κι εγώ στη θέση του λαμογιού τα ίδια θα έκανα».

Μόνο που είναι τόσο φανερό, πλέον, το συντελούμενο έγκλημα ώστε κανένα τέχνασμα δεν μπορεί να αποτρέψει την πλήρη απογύμνωσή του, την έκθεσή του στο φως της οικονομικής κρίσης. Έτσι, η ύπαρξη αυτού του φαινομένου μπορεί να αποτελέσει και το νομιμοποιητικό βάθρο για τη διεκδίκηση πολιτικής ασυλίας από τρίτες χώρες. Ασφαλώς, λίγες από αυτές θα ανταποκριθούν στο αίτημα ενός Έλληνα για την παροχή πολιτικού ασύλου, αφού οι τυπικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο δεν υπάρχουν. Μολονότι κατά την άποψη του γράφοντος υφίστανται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για την παροχή πολιτικού ασύλου, ωστόσο θα δημιουργείτο τέτοιο σκάνδαλο, που θα συζητείτο στις δεξιώσεις της υπερεθνικής πολιτικής ελίτ επί πολλές βδομάδες. Σε κάθε περίπτωση, και μόνον η χειρονομία θα αποτελούσε ένα ηχηρό μήνυμα προς τους υθίνοντες ότι η τάση φυγής προς το εξωτερικό δεν θα πρέπει να αντιμετωπισθεί με τη συγκαταβατικότητα του συγκινημένου Έλληνα μεγαλοαστού της δεκαετίας του ’50 και του ’60, που έβλεπε τα καραβάνια να φεύγουν για τη Γερμανία και τη Σουηδία και το απέδιδε σε μεταφυσικά αίτια που δεν αφορούσαν τον ίδιο και τους πολιτικούς συνεταίρους του.

Είναι ξεκάθαρο ποιος φταίει για τη σημερινή κρίση, που δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας «θεϊκής παρέμβασης» ανάλογης με εκείνης που προκαλεί τα τσουνάμι στην νοτιοανατολική Ασία.

Η αναζήτηση πολιτικού ασύλου θα είναι ένα μήνυμα ότι όσοι φεύγουν από την Ελλάδα δεν το κάνουν απλώς για οικονομικούς λόγους, αλλά επειδή η Πολιτεία δια των εκπροσώπων της τούς έχει προδώσει, αφού έχει μειοδοτήσει απέναντι στα κοινωνικά και οικονομικά συμφέροντα της μεγάλης πλειονότητας του ελληνικού λαού, γεγονός που καταδείχθηκε με τον πλέον ευκρινή τρόπο από την έκβαση του «τσίρκου» της εξεταστικής για την υπόθεση Siemens. Μιας εταιρείας που έχει καταβάλει 1,6 δις ευρώ σε μορφή αποζημιώσεων για αντίστοιχα σκάνδαλα ανά τον κόσμο σε (κατά τ’ άλλα «τριτοκοσμικές», όπως αρεσκόμεθα να τις αποκαλούμε) χώρες όπως το Μπαγκλαντές, η Λιβύη και η Νιγηρία, αλλά ούτε μισό ευρώ στην ελληνική Πολιτεία του 2011.

Ας μην ενισχύουμε την ψευδή εικόνα που πάει να διαμορφωθεί, περί οικονομικής «πυρηνικής βόμβας» στην κοινωνία για την οποία κανένα φυσικό πρόσωπο δεν είναι υπεύθυνο. Όσοι φεύγουν από τη χώρα, ας ζητάνε επειδεικτικά πολιτικό άσυλο, εκθέτοντας το φαινόμενο των πολιτικών διώξεων που εξαπολύουν συστηματικά οι γαλαζοπράσινες μασονίες με όχημά τους το αναφαίρετο δικαίωμα στην εργασία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: